صایب تبریزی

این گمان دارند کز رحمت چو بگشایند چشم می شود سوراخها در آسمان اعتبار

برلب بام خطر باشد مکان اعتبار              خواب امنیت نباشد در جهان اعتبار

چون گل رعنا بهارش باخزان آمیخته است          دل نبندی غنچه سان بر گلستان اعتبار

نیک چون وابینی از یک سنگ وآهن جسته اند              تابش برق و چراغ دودمان اعتبار

از ورق گردانی بال هما غافل مشو              ای که می لرزی به چتر زرنشان اعتبار

پرده ادبار باشد اطلس اقبال او              تخته کن، گربینشی داری، دکان اعتبار

از غرور کهنه ها چندان مکدرنیستیم              کشت ماراناز این نوکیسگان اعتبار

این گمان دارند کز رحمت چو بگشایند چشم          می شود سوراخها در آسمان اعتبار

هیچ آبی غیر آب سرد تیغ این فرقه را              برنمی انگیزد از خواب گران اعتبار

یک زمان در گوشه ویرانه کردن خواب امن              خوشترست ازگنجهای بیکران اعتبار

تا زمان بی سرانجامی مکانی باشدت              سعی در تعمیر دلها کن زمان اعتبار

شمع دولت را به ازدست دعا فانوس نیست              دست درویشان بگیر ای کامران اعتبار

دامن شبها بود خط امان از حادثات              مگذر از شب زنده داری درزمان اعتبار

عالم بی اعتباری عالم بی آفتی است              زود بیرون آی صائب از جهان اعتبار

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *