رس

گذار کردن اسکندر دیگر باره به هندوستان 2

طمع بردل هر کسی کرد راه                  که بر گوهر او را بود دستگاه

پدید آمد اندر میان داوری                  خرد کردشان عاقبت یاوری

بر آن رفت میثاق آن انجمن                  که از بهر بت‌خانهٔ خویشتن

بتی ساختند آن همه زر در او                  بجای دو چشم آن دو گوهر در او

دری کان ره آورد مرغ هواست                  گرش آسمان برنگیرد رواست

ز خورشید گیرد همه دیده نور                  ز ما کی کند دیده خورشید دور

چراغی که کوران بدان خرمند                  در او روشنان باد کمتر دمند

مکن بیوه‌ای چند را گرم داغ                  شب بیوگان را مکن بی چراغ

بت خوش زبان چون سخن یاد کرد                  یت بی زبان را شه آزاد کرد

نبشت از بر پیکر آن نگار                  که با داغ اسکندرست این شکار

چو دید آن پری رخ که دارای دهر                  بر آن قهرمانان نیاورد قهر

یکی گنج پوشیده دادش نشان            کزو خیزه شد چشم گوهر کشان

شه آن گنج آکنده را برگشاد                  نگه داشت برخی و برخی بداد

دگر ره ز مینوی روحانیان                  درآورد سر با بیابانیان

بسی راند بر شوره و سنگلاخ                  گهی منزلش تنگ و گاهی فراخ

بهر بقعه‌ای کادمی زاد دید                  به ایشان سخن گفت و زیشان شنید

ز یزدان پرستی خبر دادشان                  ز دین توتیای نظر دادشان

ز پرگار مشرق زمین بر زمین                  دگر ره درآمد به پرگار چین

چو خاقان خبر یافت از کار او                  برآراست نزلی سزاوار او

به درگاه شاه آمد آراسته                  جهان پرشد از گنج و از خواسته

دگر ره زمین بوس شه تازه کرد                  شهش حشمتی بیش از اندازه کرد

چو ز آمیزش این خم لاجورد                  کبودی درآمد به دیبای زرد

نشستند کشور خدایان بهم                  سخن شد زهر کشوری بیش و کم

پس آنگه شد روزگاری دراز                  همه عهدها تازه کردند باز

پذیرفت خاقان ازو دین او                  درآموخت آیات و آیین او

دگر روز چون مهر بر مهر بست                  قراخان هندو شد آتش پرست

سکندر به خاقان اشارت نمود                  کزین مرحله کوچ سازیم زود

مرا گفت اگر چند جائیست گرم                  به دریا نشستن هوائیست نرم

بدان تا چو آهنگ دریا کنم                  در او نیک و بد را تماشا کنم

شگفتی که باشد به دریای ژرف                  ببینم نمودارهای شگرف

به شرطی که باشی تو همراه من                  برافروزی از خود گذرگاه من

پذیرفت خاقان که دارم سپاس                  گرایم سوی راه باره شناس

بدان ختم شد هر دو را گفتگوی                  که قاصد کند راه را جستجوی

به نیک اختری روزی از بامداد                  که شب روز را تاج بر سر نهاد

چنان رای زد تاجدار جهان                  که پوید سوی راه با همراهان

تنی ده هزار از سپه برگزید                  کزو هر یکی شاه شهری سزید

بنه نیز چندانکه خوار آمدش                  به مقدار حاجت به کار آمدش

دگر مابقی را ز گنج و سپاه                  یله کرد و بگذشت از آن کوچگاه

همان خان خانان به خدمتگری                  جریده به همراهی و رهبری

به اندازه او نیز برداشت برگ                  سلاحی که باید ز شمشیر و ترگ

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *