nezaami

گذار کردن اسکندر دیگر باره به هندوستان 2

دگرباره بر مرز هندوستان                گذر کرد چون باد بر بوستان

وز آنجا به مشرق علم برفراخت        یکی ماه بردشت و بر کوه تاخت

از آن راه چون دوزخ تافته                کزو پشت ماهی تبش یافته

درآمد به آن شهر مینو سرشت          که ترکانش خوانند لنگر بهشت

بهاری درو دید چون نوبهار                پرستش گهی نام او قندهار

عروسان بت روی در وی بسی                پرستندهٔ بت شده هر کسی

در آن خانه از زر بتی ساخته                بر او خانه گنج پرداخته

سرو تاج آن پیکر دلربای                برآورده تا طاق گنبد سرای

دو گوهر به چشم اندرون دوخته                چو روشن دو شمع برافروخته

فروزنده در صحن آن تازه باغ                ز بس شب‌چراغی به شب چون چراغ

بفرمود شه تا برآرند گرد                ز تمثال آن پیکر سالخورد

زر و گوهرش برگشایند زود                که با بت زیان بود و با خلق سود

سخنگو یکی لعبت از کنج کاخ                سوی شاه شد کرده ابرو فراخ

به گیسو غبار از ره شاه رفت                بسی آفرین کرد بر شاه و گفت

که شاه جهان داور دادگر                که از خاور اوراست تا باختر

به زر و به گوهر ندارد نیاز                که گیتی فروزست و گردن فراز

دگر کین بت از گفتهٔ راستان                فریبنده دارد یکی داستان

اگر شاه فرمان دهد در سخن                فرو گویم آن داستان کهن

جهاندار فرمود کان دل نواز                گشاید در درج یاقوت باز

دگر ره پری پیکر مشک خال                گشاد از لب چشمه آب زلال

دعا گفت و گفت این فروزنده کاخ                که زرین درختست و پیروزه شاخ

از آن پیش کایین بت‌خانه داشت                یکی گنبد نیم ویرانه داشت

دو مرغ آمدند از بیابان نخست                گرفته دو گوهر به منقار چست

نشستند بر گنبد این سرای                ز فیروزی و فرخی چون همای

همه شهر مانده در ایشان شگفت          که چون شاید آن مرغکان را گرفت

برین چون برآمد زمانی دراز                فکندند گوهر پریدند باز

بزرگان که این مملکت داشتند                بر آن گوهر اندیشه بگماشتند

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *